Gwardia Koszalin

Mirosław Okoński ur. 1958 r.

Występował na boisku głównie jako lewoskrzydłowy i rozgrywający. Uważany za jeden z największych talentów w polskiej piłce. Był niezwykle popularny wśród kibiców futbolu w każdym miejscu, w którym dane mu było grać. Wspomnienia o jego grze do dziś wzbudzają westchnienia w Koszalinie, Poznaniu, Warszawie, Hamburgu, Atenach i wielu innych miejscach.

Mirosław Okoński to najwybitniejszy zawodnik w historii koszalińskiego klubu. Rewelacyjny technik, którego popisy wzbudzały zachwyty na wielu europejskich stadionach. O takich zawodnikach mówi się, że "piłka ich słucha", lub, że "taki to potrafi nogą zawiązać krawat". W przypadku Mirosława Okońskiego jest to lewa noga.

Mirek trafił do Gwardii w wieku dziewięciu lat. To, co wyrabiał z piłką zostało zauważone przez trenera Leona Demydczuka, podczas turnieju dzikich drużyn, jakie co roku, zimą, rozgrywane są w Koszalinie. Talent był oczywisty, więc zaproponowano mu wstąpienie do klubu. Drobny chłopak, który trafił do drużyny młodzieżowej Gwardii, zaangażował się w treningi z niezwykłą dla dziecka determinacją. Jak sam mówi po latach: - Do sprawy treningów i meczów podchodziłem bardzo poważnie. Chciałem po prostu zostać piłkarzem i nie był to dla mnie żaden żart, mimo że wtedy byłem jeszcze dzieckiem.

Młody talent pracował za kilku, starał się niezmiernie polepszać swoje umiejętności, a determinacja na treningach i podczas meczów, których raczej nie opuszczał, dawała efekty. 16-letni "Okonek" zadebiutował w drugiej lidze. Później jego kariera potoczyła się w tempie, w jakim zwykł mijać swoich przeciwników.

Przebieg kariery:

Z Gwardii Koszalin, gdzie występował w latach 1969-1977 w 1977 przeszedł do Lecha Poznań. Był zawodnikiem poznańskiego klubu do 1980, ponownie 1982-1986 i w 1992. Kibice Lecha uznali go w plebiscycie "Gazety Wyborczej" za piłkarza 80-lecia klubu. W latach 1980-1982, w czasie służby wojskowej, reprezentował warszawską Legię (52 mecze ligowe, 15 bramek, dwa Puchary Polski - 1980, 1981). W Niemczech reprezentował barwy Hamburger SV (1986-1988 62-15), w 1987 w plebiscycie na piłkarza roku Bundesligi zajął 2. miejsce za Uwe Rahnem. Grał ponadto w Olimpii Poznań (1992-1993), Astrze Krotoszyn (1994-1995), Lipnie Stęszew (1995), Klubie Piłkarskim Poznań (2001-2002), Concordii Hamburg (1993), SV Raspo Elmhorn (1993-1994). W latach 1988-1992 występował w lidze greckiej (AEK Ateny 77-22, Korintos 18-4). W rundzie wiosennej sezonu 1996/97 powrócił do macierzystego klubu - Gwardii Koszalin i rozegrał kilka spotkań w trzeciej lidze.

Grał w zespołach narodowych w różnych kategoriach wiekowych. W reprezentacji seniorów występował w latach 1977-1987.

Statystyki:

• Mecze w I lidze (Polska): 261, 84 bramki;
• Mecze w I lidze (Niemcy): 62, 15 bramek;
• Mecze w I lidze (Grecja): 95, 26 bramek;
• Reprezentacja Polski: 29A, 2 bramki.

Tytuły

• Mistrzostwo Polsk x4,
• Puchar Polski x4,
• Puchar Niemiec,
• Wicemistrzostwo Niemiec,
• Mistrzostwo Grecji,
• Król Srzelców Polskiej Ekstraklasy

Mirosław Trzeciak ur. 1968 r.

Grał na pozycji napastnika. "Franek" grał w koszalińskiej Gwardii w latach 1976-87. W barwach reprezentacji Polski, w której występował od 1991 do 1999 roku, rozegrał 22 mecze. Był zawodnikiem m.in. Lecha Poznań i ŁKS Łódź. Łącznie zdobył z nimi cztery tytuły mistrza kraju, a w 1997 roku był królem strzelców ekstraklasy. Ponadto grał w klubach Szwajcarii, Izraela i Hiszpanii.

Sukcesy piłkarskie:

• Mistrzostwo Polski 1990, 1992 i 1993,
• Puchar Polski 1988 i 1993
• Superpuchar Polski 1990 i 1992 z Lechem Poznań
• Mistrzostwo Polski 1998 z ŁKS Łódź.
• Król strzelców polskiej ekstraklasy w sezonie 1996/1997 w barwach ŁKS Łódź (strzelił 18 goli w zaledwie 23 spotkaniach, co dało znakomitą średnią 0,78 bramki na mecz).
• Piłkarz roku 1998 według "Piłki Nożnej", "Sportu" i "Tempa".

W barwach Lecha Poznań rozegrał 190 meczów i strzelił 51 goli, w Young Boys Berno 12 meczów i 3 gole, w ŁKS Łódź 56 meczów i 27 goli, w lidze hiszpańskiej 50 meczów i 12 goli. W reprezentacji Polski od 1991 do 2000 roku rozegrał 22 mecze i strzelił 8 goli.

W czasie pobytu na Półwyspie Iberyjskim pracował jako komentator wydarzeń sportowych dla polskiej prasy. Podczas Mundialu 2006 zadebiutował w roli komentatora sportowego. Pracował dla telewizji publicznej. W 2007 roku objął stanowisko Dyrektora d/s Rozwoju Sportowego w Legii Warszawa.

Piotr Rzepka ur. 1961 r.

Etatowy reprezentant Polski juniorów i młodzieżówki. W drugoligowej Gwardii zadebiutował w 1976 roku. Po czterech latach gry w Koszalinie przeszedł do pierwszoligowego Bałtyku Gdynia, w którym rozegrał 188 spotkań, zdobywając 22 bramki, najwięcej spośród zawodników w pierwszoligowym Bałtyku. W 1980 wraz z reprezentacją juniorów zdobył wicemistrzostwo Europy U-18. W reprezentacji narodowej zagrał w siedmiu meczach i strzelił jedną bramkę, debiutował 25 stycznia 1981 w Tokio w wygranym meczu z Japonią (0:2).Grając w Górniku Zabrze wystąpił między innymi przeciwko Realowi Madryt i Juventusowi Turyn. Następnie wyjechał do Francji gdzie grał w SC Bastia, En Avant Guingamp, FC Annonay oraz AC Ajaccio. Po powrocie z Francji kontynuował karierę w Arce Gdynia, gdzie w sezonie 1997/98 strzelił 27 bramek, zostając najskuteczniejszym zawodnikiem w historii tego klubu. W latach 2006 - 2008 był trenerem GKS Jastrzębie, z którym po siedemnastu latach powrócił do drugiej ligi. Po półrocznej pracy w Odrze Opole, od 1 lipca 2009 jest trenerem drugoligowego Bałtyku Gdynia.

Robert Dymkowski ur. 1970 r.

W Gwardii Koszalin od dziecka. W drużynie seniorskiej zadebiutował jako siedemnastolatek. Po rozegraniu niespełna trzech sezonów trafił do szczecińskiej Pogoni. Zadebiutował w niej 25 sierpnia 1990 w meczu o mistrzostwo II ligi przeciwko Stali Rzeszów, w którym zdobył dwie bramki. Debiut I ligowy zaliczył 8 sierpnia 1992 w Szczecinie, w przegranym przez Pogoń meczu przeciwko Ruchowi Chorzów (0:3). W barwach Pogoni rozegrał 252 mecze w I lidze i strzelił 72 bramki, zdobył tytuł wicemistrza Polski (sezon 2000/2001), a w kolejnym sezonie wystąpił w Pucharze UEFA. Był ulubieńcem szczecińskiej publiczności, często z trybun można było słyszeć znaną wówczas wśród kibiców przyśpiewkę "Robert Dymkowski najlepszy napastnik Polski". Także jako piłkarz Pogoni występował w reprezentacji Polski do lat 21.

Po zakończeniu sezonu 2001/2002 przeszedł do łódzkiego Widzewa a od wiosny 2004 reprezentował Arkę Gdynia. Po sezonie 2004/2005 zakończył karierę piłkarską. Jego największą zaletą jako piłkarza była wyśmienita gra głową, większość bramek w swej karierze zdobywał właśnie po strzałach "z główki".

Następnie pełnił obowiązki drugiego trenera IV-ligowych rezerw Pogoni Szczecin oraz drużyny juniorów starszych w szczecińskim klubie. Obecnie jest w klubie dyrektorem sportowym. Jest także radnym Rady Miasta Szczecina.